Deathverse: Let it Die review – een game waar ik van hou, gedoemd tot de niche


Deathverse: Let it Die is een merk van bizar dat erg ontbrak in het Battle Royale-genre, laten we daarmee beginnen. Het is onhandig, ultra-gewelddadig, flitsend en onconventioneel. Het is een spel dat velen visueel onaantrekkelijk zullen vinden – en waarschijnlijk al hebben gevonden. Maar voor mij is het een delicatesse om van te smullen – dat een uitgesproken karakter uitstraalt. Ik, ondanks zijn duidelijke gebreken, zoals Deathverse: Let it Die. Ik vind het heel leuk.

Deathverse: Let it Die is een third-person action battle royale waar een stel bloeddorstige spelers het tegen elkaar opnemen op een vijfhoekige archipel van post-apocalyptische eilanden. Na verloop van tijd worden deze secties van het speelveld afgesneden, waardoor iedereen die in leven is gebleven gedwongen wordt om naar een unieke arena te springen waar ze de bewegingen moeten doorbreken om de hoofdprijs te claimen. Het is klassieke Battle Royale-goedheid, verpakt in een hopeloos toekomstig televisiedoodsspel waarin concurrenten strijden om branie en glorie in plaats van alleen maar om te overleven.

Je kunt hier een officiële gameplay-uitleg bekijken!

Het aspect van Deathverse: Let it Die dat je meteen raakt, is een giftige cocktail van wereld, toon en humor die zich vermengen tot een duivels drankje: een Bloody Mary met echt bloed. Je wordt begroet door twee vergulde presentatoren van de Death Jamboree, die je leren hoe belangrijk het is om met stijl te vechten en andere spelers met zoveel mogelijk pit uit te schakelen. Dit komt tot uiting in de kerngameplay van Deathverse – omdat het je gevechtspotentieel verbetert door vijanden met flamboyantie uit te schakelen en van gevecht tot gevecht te rennen in plaats van conservatief te overleven.

Dit wordt allemaal gedaan via je prestatiemeter – GP – die fungeert als je gezondheidstracker en ook als een teken van hoe flitsend je speelt. Kun je het vergroten door cryptiden te verwijderen die op de kaart zijn verborgen en wachtende paddenstoelen die je doen overgeven of hallucineren? Dat zou je zeker kunnen, en zou moeten, als je jezelf in een stilte tussen de gevechten bevindt. Maar de game duwt je er sterk in om andere spelers op te sporen en ze voor de gek te houden – de game markeert zelfs gevechten op de kaart, wat bijna garandeert dat een één-op-één vechtpartij niet lang zo zal blijven.

In plaats van stoten of trappen uit te delen, ben je uitgerust met een van de vele knoestige wapens, die allemaal unieke aanvallen en eigenaardigheden hebben die hen onderscheiden van de rest van het arsenaal. We hebben het over gigantische steampunk-hamers, samoerai-zwaarden, mechanische vuisten en duel-zoemzagen die elk verschillende lichte en zware aanvallen hebben die je moet leren. Binnen deze archetypen hebben verschillende varianten verschillende voordelen die de manier waarop je gevechten benadert enigszins veranderen.

Ik heb persoonlijk veel plezier gehad met de buzzsaws, die ronddraaien en semi-consistente schade aanrichten via een reeks regelmatige aanvallen die (wanneer ze op een betrapte speler terechtkomen) echt door hun HP kunnen snijden. Nu kunnen ze deze aanvallen blokkeren, maar door het uitstellen van het touw, en het af en toe verweven van een zware aanval of wapenvaardigheid, kon ik mensen verrassen met een verwoestend effect. Als dit een beetje klinkt als een vechtspel, heeft het wel dat gevoel. In Let it Die, een puur PvE-ervaring, kwam dit aspect van de actie niet echt naar voren. Maar in het volledig multiplayer-extravaganza dat Deathverse is, laten enkele van de meer ingewikkelde componenten van de basis van het spel hun tanden zien.

Een speler-op-speler-moord in Deathverse: Let it Die

Je kunt behoorlijk stijlvol worden met de wapens in Deathverse.

Afgezien van de actie, is er redelijk fatsoenlijke karakteraanpassing waarmee je je avatar kunt personaliseren zoals je zou verwachten. Dit gebeurt meestal via je kleding – die kan worden veranderd in een enorme garderobe met industriële, post-apocalyptische of high fashion kleding. Als je van de algemene esthetiek van Deathverse houdt, zul je hier vroeg of laat wat infuus naar je smaak vinden. Maar als je op zoek bent naar een traditionele, alledaagse sim-uitrusting, loop je waarschijnlijk teleurgesteld weg. Het is gewoon niet dat soort spel – alles is verbonden met de specifieke, vreselijke wereld waarin je je bevindt.

Er is ook een crafting-systeem, dat fungeert als je primaire methode om nieuwe wapens te verkrijgen en je dwingt om de wereld in te gaan en middelen te verzamelen terwijl je de aanval van inkomende spelers overleeft. Je kunt ze meestal vinden in dozen of verspreid over de hele wereld, of via bonuspakketten, maar hoe dan ook, ik vond het nooit te storend of frustrerend om de stukken te krijgen die ik nodig had.

Het is vermeldenswaard dat ik niet al te veel tijd heb besteed aan het maken van en het zoeken naar hulpbronnen, dus dit kan steeds erger worden naarmate er steeds zeldzamer verkrijgbare items nodig zijn. Ik ben er ook niet van overtuigd dat het nivelleren van wapens als het kernprogressiesysteem op de lange termijn bijzonder spannend zal zijn, maar nogmaals, vanwege de beperkte speeltijd die beschikbaar is voor de lancering, kan ik geen commentaar geven op de lange levensduur die het opgewonden opstarten van uitrusting heeft .

Het scherm voor het maken van personages in Deathverse: Let it Die

Afgezien van wapens, kan een reeks outfits worden gekocht en gedragen.

Het is wel balen dat veel van het verhaal en de personages in de vorige game totaal afwezig lijken te zijn. Het speelt zich af in dezelfde wereld, ja, maar alleen visueel. Uncle Death is misschien op de achtergrond, maar niet in een hoedanigheid die er toe doet, en ook geen van de andere tertiaire personages waar spelers van zijn gaan houden. Er was iets met de Tower in Let it Die, evenals de arcade-hub waar je na elke run naar terugkeerde, dat me naar binnen trok. Dat is hier tragisch afwezig, tenzij de game die sappigheid verbergt achter een onduidelijke mijlpaal of zeldzame paasei.

Deathverse: Let it Die is erg leuk, duidelijk gezegd. Maar wat brengt de toekomst voor de titel? Het is tenslotte een nieuwkomer in het nog bloederige splatterfest dat live service is, wat betekent dat het niet alleen zijn weg zal moeten banen door andere nieuwkomers, maar ook fans van al lang bestaande favorieten zal moeten overtuigen om het eens te proberen. Het is hier dat het aparte uiterlijk en de toon die door Deathverse is geregen, als een groot pluspunt wordt beschouwd, want hoewel het sommige mensen onmiddellijk kan afschrikken, verschilt het aanzienlijk van de golven van militaire FPS-titels en cartoonachtige Battle Royale-titels. Er is niets zo raar als Deathverse, wat betekent dat als je het beu bent om een ​​AK47 op te pakken en weg te rennen uit een grote gasvormige cirkel, het een nieuwe ervaring is.

Het heeft ook een mooie hoeveelheid toekomstige inhoud – het Halo Infinite-probleem ontwijken met tal van nieuwe modi, wapens en meer in de komende maanden. Er komen nieuwe seizoenen en met nieuwe seizoenen komen nieuwe cosmetica die je kunt kopen. Het is op geen enkele manier de kern van de ervaring, en het is een veel minder zure verkoop dan de inkomsten die Let it Die jarenlang in leven hebben gehouden na de lancering, een stroom gekreukt geld dat erin sijpelt via buizen en pijpen voorbij zijn hoogtepunt.

Ik maak me zorgen dat de game niet lang genoeg op de markt is gebracht – ik denk zelfs dat ik er geen advertenties voor heb gezien sinds de aankondiging van de game in een Sony State of Play maanden geleden. De enige kans die het publiek kreeg om de game te spelen was een al te kort bètaweekend, waarbij ik en nieuwsgierige anderen tot na middernacht opbleven voor een paar uur slaapgebrek. Dit is het soort spel waarvan ik betwijfel of het de industrie stormenderhand zal veroveren, simpelweg vanwege het subversieve karakter, tegen elke prijs, maar toch verwacht ik dat het stiekem indruk zal maken op mensen. Gratis beschikbaar in de PlayStation Store als welkome verrassing voor avontuurlijke browsers.

De roadmap voor seizoen 1 in Deathverse: Let it Die

Voor degenen die blijven hangen, is er iets leuks om naar uit te kijken.

Al met al is het spel een schot in de roos. Het is een beetje janky, en heel erg een love it or hate it beproeving. Sommigen van jullie zullen er in een paar games van weerkaatsen, en sommigen van jullie zullen giechelen van hoe explosief gewelddadig het kan zijn. Fans van Let it Die zitten bizar in hetzelfde schuitje, en hun liefde zal sterk afhangen van hun interesse in de algemene gameplay-ervaring. Het lijkt me een spel dat is gemaakt door mensen die iets aparts wilden creëren omwille van de afwisseling in een populair genre dat doordrenkt is met bekende eigenschappen. Mensen met wie het waarschijnlijk leuk is om mee te drinken. Niet veel over Deathverse: Let it Die is bekend en het is gratis. Dus probeer het eens uit!

Plaats een reactie